درست در آستانهی بیست و نهمین سالگرد انقلاب اسلامی و فرارسیدن اولین سالگرد فیلترشدن بوی کاغذ، وبلاگِ بعدی را نیز فیلتر کردند، تا ثابت کنند که به فکر آزادی و تعاطی افکار هستند و از این سانسور و خفقانِ مهرورزانه، تنها به قصد حفظ اسلام لذیذ و مردم عزیز حمایت میکنند. تا بفهمانند که جمهوری اسلامی برای دربند کردن روشنفکری، بستن نشریاتِ مستقل و سرکوب خواستهای آزادمنشانه به منصه پای نهاده است. دانشجویان، فعالان قومیتی و حقوق زنان، و هزاران زندانی عقیدتی و سیاسی امروز در زندانها به سر میبرند و آنوقت شبانرمهگی آواز حق و آزادی سر داده است!
از عشق زنند دَم به منبر بالا
بوزینهشَمایلانِ عنتر بالا
گر غوک ابوعطا بخواند، چه شگفت؟ ـ
هنگام که آب میرود سَر بالا.
اسماعیل خویی
به پیشنهاد دوست عزیز و فرهیختهای که همیشه یاورم بوده، از این به بعد در هر دو وبلاگِ http://jmahdi.blogfa.com و http://jmahdi1.blogfa.com و همزمان با یک مطلب بهروز خواهم بود. به امید روزهای روشن
قربانی بعدی احمد میرعلایی بود. مترجمی دقیق و امین که سر و کاری نیز با سیاست نداشت، ولی ناماش در میان امضاءکنندگان بیانیههای کانون نویسندگان و از جمله متن معروف 134 نویسنده آمده بود.
با لغو امتیاز هفتهنامهی مهرزنجان، یکی دیگر از نشریات منتقد و اصلاحطلب به محاق خاموشی رفت.
نمیدانم پنج یا شش سالم بود ـ بگذارید دقیقتر حساب کنم، آری، پنج سالم بود ـ که توی آن گرمایِ تابستانِ 60 پدرم که نظانی بود، با حالی پریشان آمد خانه و در گوشِ مادرم که در چارچوبِ دَر ایستاده بود، چیزی گفت که من فقط «رجایی»اش را شنیدم و بعد گریهی هایهایِ مادرم را. نمیدانستم چه شده است اما سنگینی مصیبتی را احساس میکردم که آنجور پدرم را شکسته بود و مادرم را به هقهق انداخته بود. من هم برای اینکه تنها نمانم رفتم پیش مادرم و گریه کردم. بدون اینکه بدانم چرا و برای چی. بعدها فهمیدم که فضای خانهمان آنروز به خاطر شهید رجایی بود که آنقدر سنگین و مغموم بود. و آن گریه اولین گریهی من به خاطر یک «قتل سیاسی» بود.
