کتابسوزان
امیر هوشنگ برزگر
یکی از شرمآورترین کارهای حکومت هیتلری، سوزاندن کتابها [کتابسوزی] بود که در حرکتی نمادین طی مراسمی حدود 25 تا 30 هرار کتاب را سوزاندند، خاکستر کردند و به باد دادند. کاری که در کشور ما نیز بیسابقه نبوده است.
از جمله نوسندگانی که کتابهایشان سوزانده شد، میتوان از اینها نام برد: آلبرت اینشتن، توماس مان، برتولد برشت، ارنست بلوخ، رزا لوکزامبورگ، کارل مارکس، زیگموند فروید، هاینریش مان و بسیاری دیگر و تقریباً آثار همهی نوابغ علم و ادب کشوری که که ملتش به فرهنگش مینازید، آتش زده شد.
هدف از سوزاندن علم و فرهنگ که در نهایت خشکاندیشی انجام شد، رسیدن به «خلوص فرهنگی» بود. یعنی آنچه که با خواسته و ایدهئولوژی «حاکم» ناهمخوان بود.
وزارت ارشاد حکومت اسلامی دقیقاً به همین منظور شکل گرفته و در همین راستا فعال است.
توجه کنید به این تصمیم صفار هرندی مسئول این وزارتخانه: «...70 درصد کتابهای منتشر شده در گدشته [زمان خاتمی] دارای ایراد است».
و پبرو این برنامهی «کتاب سوزان بیآتش ولی پُر دود» در روز دوم و سوم نمایشگاه، بسیاری از همین 70 درصد که با مجوز منتشر شده است از غرفههای نمایشگاه جمع آوری شد. در بیست و دومین نمایشگاه کتاب: احمد محمود، هوشنگ گلشیری، علیاشرف درویشیان و پارهای از آثار صادق هدایت غایب هستند.
مگر در قتلهای زنجیرهای: محمد مختاری، محمدجعفر پوینده ، سعیدیسیرجانی، غفارحسینی، مجید شریف و بیشتر... نویسنده نبودند؟ و با برداشتی فاشیستمآبانه حذف فیزیکی نشدند؟
نازیها در آلمان کتابها را سوزاندند ولی در ایران کتاب و نویسنده را با هم میسوزانند.