در نقد و معرفی مجموعهی شعر پستهی لال سکوتِ دندانشکن است:
فرانو؛ شعری متناسب با ذوق و ذائقهی ایرانی
محمدعلی حیدری، روزنامهی مردمنو
پنجاهمین جلسهی گروه ادبیات عصرکتاب ادارهیکل کتابخانههای عمومی استان زنجان به معرفی، نقد و بررسی کتاب «پستهی لال، سکوتِ دندانشکن است» نوشتهی اکبر اکسیر اختصاص یافت.
این جلسه که با حضور استادان، دانشجویان و علاقهمندان در تالار همایشهای انجمن فرهنگیـاجتماعی زنان ساعت 5 عصر روز سهشنبه 26 خرداد برگزار شد، ابتدا مهدی جلیلخانی، مسؤول گروه ادبیات عصرکتاب به معرفی شاعر، پرداخت و اظهار داشت: اکبر اکسیر متولد 1332 در محلهی آبروان شهرستان آستارا است. پس از پایان کارشناسی ادبیات در رشت دبیر ادبیات دبیرستانهای آستارا شد و در حال حاضر بازنشستهی آموزش و پرورش است و به شاعری، نقد شعر و طراحی آرم و گرافیک میپردازد.
وی افزود: شاعر کتاب "پستهی لال، سکوت دندانشکن است" شاعری را از سال 47 در انواع قالبهای شعری شروع نمود. اکسیر در سال 61 اولین مجموعهی شعرش با نام "در سوگ سپیدداران" را در 11 هزار نسخه منتشر کرد. وی از سال 72 تا 81 از شعر کناره گرفت و پس از 10 سال با پیشنهاد شعر فرانو به جامعهی ادبی ایران، دورهی جدید شعری خود را آغاز نمود و طنز به مفهوم مطلق را با شعرهای جدیدش عرضه کرد.
مسؤول گروه ادبیات عصر کتاب گفت: اکسیر، اولین مجموعه از این نوع شعر را با نام "بفرمایید بنشینید صندلی عزیز!" در سال 82 در 3000 نسخه چاپ و منتشر کرد. در سال 85 دومین مجموعهی شعر فرانو را با نام "زنبورهای عسل دیابت گرفتهاند" به چاپ رساند که بلافاصله به چاپ دوم رسید و در حال حاضر مراحل آمادهسازی برای چاپ سوم را طی میکند. این مجموعه به عنوان کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و اثر برگزیدهی حوزهی هنری به عنوان کتاب طنز سال در سال 85 انتخاب شد.
جلیلخانی در ادامه گفت: اکسیر سومین مجموعهی شعر فرانو خود را با نام "پستهی لال، سکوت دندانشکن است" در بهار سال 87 و در 1650 نسخه به چاپ رساند.
وی در رابطه با تعریف اکبر اکسیر از شعر فرانو اظهار داشت: شعر فرانو با ویژگیهایی از قبیل ایجاز، طنز نهان و استفاده از واژههای معمولی با سادگی و روانی، از محیطزیست، میراث فرهنگی و مشکلات انسان امروزی میگوید. با پرهیز از عاشقانههای لوکس و شعارهای سیاسی، شعر فرانو شعری متناسب با ذوق و ذائقهی ایرانی و با چینش و مهندسی واژگان به جذب مخاطب امروز توجه داشته و توانسته با لحنی معصومانه و طنزآلود به معضلات اجتماعی بپردازد.
در ادامهی جلسه محمدعلی خامهپرست از اعضای این گروه در رابطه با کتاب «پستهی لال...» گفت: کتاب را بیشتر میتوان طنز نامید تا شعر، چراکه سبک به کار رفته در این کتاب سبک طنزنویسی است، که نویسنده با تعریف ضد و نقیض و کلیگویی، آن را شعر نو نامیده است.
خامهپرست افزود: تعریف اکبر اکسیر از شعر فرانو در تئوری شعر جایی ندارد؛ چراکه نویسنده، ابتدا فضاسازی کرده و سپس لُب مطلب را در جملهی کوتاهی که منطق روزمره را به هم میزند، آورده است.
در ادامهی جلسه ذبیحالله شاهمحمدی، از اعضای گروه ادبیات در رابطه با کتاب مورد بررسی و نقد اظهار داشت: شعر دارای لذت یا انفعالی عاطفی است که مطالب کتاب اکسیر از وجود این شاخصهها بیبهره است و تنها میتوان عنوان طنز را برآن نهاد.
وی افزود: با کمی بررسی شاید عنوان طنز را هم نتوان به نوشتههای اکبر اکسیر داد؛ چراکه طنز در زبان فارسی خالی از پند نیست. در حالی که متن این کتاب طنزهای عاری از پند است.
شاهمحمدی افزود: این نوشتهها شعر نو هم نیست چراکه ما در عرصهی شعر نو بزرگانی چون نیما، سهراب و شاملو را داریم که به زیبایی شعر نو سرودهاند در حالی که اکسیر مسائل روزمرهی زندگی را از پروستات مردان گرفته تا زایمان زنان به اسم شعر فرانو به چاپ رسانده است.
وی در رابطه با مؤلف هم گفت: وی به شدت تحت تأثیر شرایط محیطی بوده و به وضوح میتوان فضای اطراف مؤلف را در نوشتههای او تجسم کرد چراکه کلماتی چون اسکله، بندر، ماهی، قوطی کنسرو و ... را میتوان در کتابهای اکسیر به وفور پیدا کرد.
در ادامه مژگان متولی در رابطه با این کتاب اظهار داشت: نوشتههای اکبر اکسیر یک لحن تازه در شعر است نه یک سبک؛ چراکه این اشعار با شرایط زمانی ما سازگارند و میتوان از آن به عنوان شعر فرانو یا پست مدرن یاد کرد.
وی افزود: شعرهای این شاعر بیشتر زهرخندی است به مشکلات جامعهی امروزی و خواننده را به فکر مشکلات روزمرهی زندگی فرو میبرد بیآنکه رؤیایی و عاشقانه تلقی گردد.
منبع: اینجا